Akören Köyü, Tarihi Fotoğraflar

Kalaycı Ali Amca ve Torunu Ahmet

admin — Wed, 30 Dec 2009 11:51:45 GMT

Kalaycı Ali Amca ve Torunu Ahmet

Rahmetli Kalaycı Ali Amca ve Torunu AhmetGön : Mehmet Öztürk

1990 Akoren'de Hayvancılığın Son Demleri

admin — Thu, 14 Aug 2008 06:00:20 GMT

1990 Akoren'de Hayvancılığın Son Demleri

Akoren'de Hayvancılığın Son Demleri
Gön : Mahmut Akyol

Koy Ortasi'da, Hocagilin Mahmut'un oglu Kaan, Cakiragagilin Cetin abiyle....Akveren'de hayvanciligin son demleri

1990 Kayadibinden Çekilmiş Akören Köyü

admin — Thu, 14 Aug 2008 05:57:55 GMT

1990 Kayadibinden Çekilmiş Akören Köyü

1990 Kayadibinden Çekilmiş Akören Köyü
Gön : Mahmut Akyol

Kasimlar'dan Orta Mahalle ve Asaa Mahalleye bakis...karsi dagin eteginde Kadibuku....

Mahmut Akyol

1990 Kayadan Çekilmiş Akören Köyü

admin — Thu, 14 Aug 2008 05:55:33 GMT

1990 Kayadan Çekilmiş Akören Köyü

1990 Kayadan Çekilmiş Akören Köyü
Gön : Mahmut Akyol

Nisan ortalari, bademler cicek acmis, kus sesinden baska birsey duyulmuyor, hocada gitmis, ezan okuyanda yoktu, yeni hoca gelecek diye bekliyordu koylu, koy bombos daha....

Mahmut Akyol

Aşağı Mahalle

admin — Tue, 29 Jul 2008 06:01:30 GMT

Aşağı Mahalle

Aşağı Mahalle
Gön : Melike Şengül

Hocagilin Evi 1973

admin — Mon, 28 Jul 2008 11:45:37 GMT

Hocagilin Evi 1973

Hocagilin Evi 1973
Gön : Mahmut Akyol

Hocagilin 1973 de çekilmis yukarı evi. Rahmetli dedem Ömer Lütfi Hoca tarafindan yaptırılmış ve kendisi bu evde yaşamıştır. Ev yakın zamanda onarılmis ve şu an amcaoglu Lütfi Abiler tarafindan kullanılmaktadir.

Resmi bahar ayında karşi tarafdaki bademlerin dibinden çekmiştim, ön tarafdaki tarlanın gelinciklerle dolu muhteşem bir manzarası vardi.

Hocagilden Mahmut

Yoruklu Efe'nin (Yoruklu Coban Efe) Eymur'deki eylek yeri

admin — Wed, 11 Jun 2008 23:44:47 GMT

Yoruklu Efe'nin (Yoruklu Coban Efe) Eymur'deki eylek yeri

Yoruklu Efe'nin (Yoruklu Coban "Efe") Eymur'deki eylek yeri
Gön : Mahmut Akyol

Mahmut Akyol'un Açıklaması : Oglen sicaginda hayvanlarini burada dinletirdi. Tutunluge baliga gittigimizde yolumuz onun uzerindeydi, iyi kalpli bir cobandi. Resim 1980 senesinde cekilmistir.

Yacı Değirmeni

admin — Wed, 11 Jun 2008 23:25:06 GMT

Yacı Değirmeni

Yacı Değirmeni
Gön : Mahmut Akyol

Mahmut Akyol'un Açıklaması : 1975 oncesine kadar tarlasini eken her Akverenli ailenin bugdaylarini ogutmeye gittigi Yaci'daki Kor Siyin'in (Kor Huseyin) su degirmeni....bu resim 1978 senesinde cekimistir. Ben hatirlarim. Degirmenci ogutmeye para almaz, aklimda kaldigi kadariyla bir yarim bugdaydan bir kap bugday alirdi veyahut bir kap ogutulmus un. Buyuklerimiz olcuyu daha iyi hatirlar.

Yukarık&#246;yden Mustafa

admin — Tue, 22 Apr 2008 08:15:10 GMT

Yukarık&amp;#246;yden Mustafa

Yukarıköyden Mustafa (Mustağefendi, Mustafacık)
Gön : Mahmut Akyol

Tarihi Safranbolu Akören Köyü

admin — Fri, 28 Mar 2008 09:42:09 GMT

Tarihi Safranbolu Akören Köyü

Tarihi Safranbolu Akören Köyü
Gön : gmemik

Ezzacıgilin Evi

admin — Fri, 28 Mar 2008 09:31:20 GMT

Ezzacıgilin Evi

Ezzacıgilin Evi
Gön : gmemik

Faika (Fayka)

admin — Sat, 22 Mar 2008 22:00:27 GMT

Faika (Fayka)

Faika (Fayka)
Gön : gmemik

Tarihi Safranbolu Akören Köyü

admin — Sat, 22 Mar 2008 21:56:16 GMT

Tarihi Safranbolu Akören Köyü

Tarihi Safranbolu Akören Köyü
Gön : gmemik

Çoban Akif

admin — Wed, 05 Dec 2007 15:32:05 GMT

Çoban Akif

Çoban Akif
Gön : Ayhan Erdoğan

Köyde Hayvancılık

Köyün kuzeyinde, doğu-batı istikametinde bir şerit halinde uzanan Kepez Sırtı ile köyün güneyinde, doğusunda Davutoba köyü sınırı, batısında Yörük köyü köy hududu ile sınırlı, güneyinde Araç Çayı vadisine kadar 5 km. genişlikte bir alan Akveren köyünün mer’asıdır.

Köyde her evin en az bir ineği, bazılarının iki ineği, birçok ailenin de birer çift öküzü bulunmaktaydı. Davar sürüsü sahibi üç aile vardı. Akçagil’in takriben 200 baş, çoğu erkeç diye bilinen (Akdeniz mıntıkası kara keçilerinden farklı, beyaz uzun tüylü, nispeten daha iri yapılı, eti daha makbul, ishal yapmayan) hayvanı vardı. Bunların arasında koyun sayısı pek azdı. Sürünün çobanı ailenin oğlu Deli Tevfik idi.

İkinci sürü sahibi aile Toruçgil’di. Onların da sürüsü takriben 200 baş hayvandı. Toruçgil’in sürüsünü tutulmuş (ücretli) çoban güderdi.

Üçüncü sürü sahibi aile Çakırağagil’di. Takriben 100 baş hayvanları vardı. Sürüyü, sahibi Sabri kendisi güderdi. Sabri genç, ileri derecede sigara, çay, rakı tiryakisi idi. Köyün gençleri ile iyi diyalog kurar, hıdrellezlerde, ziyafetlerde, kurban bayramlarında daha çok satış yapardı. Onun sürüsünde koyun ve kuzu nispeten daha çok olurdu.

Yazın çok sıcak günlerinde hayvanların bazıları hastalanırdı. Deli Tevfik’in Kepez sırtlarından aşağıdaki evine doğru yüksek sesle “Baba davar hastalandı, acele pıçak getir” diye bağırdığını duyardık. Alelacele kesilen, hastalığın ne olduğu araştırılmadan kesilen hayvanın eti aynı gün ücretli, ücretsiz komşular arasında paylaşılır, yenirdi.

Büyükbaş hayvan olarak (öküzler hariç) 60 haneli köyün 100 civarında ineği vardı. İnekleri gütmek (otlatmak) için özel tutulmuş bir çoban yoktu. Her gün bir aile inekleri gütmek sûretiyle bu problem halledilirdi. Bir mevsimde her aileye en az iki defa sıra gelirdi. Buna “sığır keşiği sırası” derlerdi. Biz çocuklara çok zor gelen, çok yorulduğumuzu, sıkıldığımızı hissettiğimiz bir işti bu.

İnekler sabahleyin sağıldıktan sonra, her aile ineğini erkenden köy meydanına getirir. O gün görevli aileye teslim eder. Aileden en az üç, varsa belki dört kişi o gün vazifelidir. Eşeğin heybesine öğle yemeği (azık) ve gün içinde içilecek su konur. Sığır sürüsü Araç Çayı istikametindeki mer’aya sürülür. Bir kişi sürünün bir yanında, öteki öbür yanında, bir kişi de gerisinde yer alır. Sürünün rahat otlayabilecek şekilde yayılması fakat hâkim olunamayacak kadar dağılmaması gerekir. Önemli olan bir husus da, sürünün ilerleme hızını ayarlamaktır. Sığırların öğle istirahatleri Araç Çayı kıyısındaki çınarların veya cevizlerin gölgesinde, "eylek" diye adlandırılan muayyen yerlerde olacaktır. O halde, köyden Çay’a üç kilometre mesafeyi saat 12 ile 12.30’da Çay’da olacak şekilde ayarlamak gerekmektedir.

Haziran ayında “sığır keşiği” sırası gelmiş kimseleri bazı ek sıkıntılar da bekler. Bu ayda bazı hayvanları “kölek tutar”. Bu, şu demektir: Bu ayda, bir cins büyük arı hayvanın tam kuyruk dibine sokulup hayvanı sokar. Canı yanan hayvan ne boynuzu ile ne de kuyruğu ile bu böceği uzaklaştırabildiği için can havli ile kuyruğu havada bütün hızıyla koşarak sürüden ayrılır. Bu olaya “kölek tuttu” denir. Kölek tutan ineğin peşinden bir kişinin de koşması, onun çay istikametine mi, yoksa komşu köy arazisi içinde mi koştuğunu tespit etmesi, ineği sonradan nerede bulabileceğini tahminde yararlı olur. Zira akşam herkesin ineğini sahibine teslim sorumluluğu taşımaktadır.

Sürü öğle vakti Çay’a, “eylek yerine” ulaşınca hayvanlar çaydan su içip, gölge yerlere gelir yatarlar. Güdücüler su içip bazen de Çay’a dalıp çıktıktan sonra (yıkandıktan sonra) kumanyalarını yer, istirahate çekilir. Saat 15.00 de bu defa Çay’dan köye doğru yokuş yukarı otlatma seferi başlar. Sıcaktan fazla etkilenmemek için biz çocuklar önce elbisemizle Çay’a girip çıktıktan sonra bu sefere katılırız. Akşam gün batarken sürüyü sağ salim köye getirdiğimizde, üzerimizdeki her şey de kurumuştur. Bu zahmetli iş ancak 60 gün sonra tekrar bize gelecektir.

Köyde et için besi hayvancılığı yoktur. Köyde yazın, köyün kasabı Şevket haftada iki gün sığır keser. Bunu başka yerlerden satın alıp getirir. Kesilen hayvanın etinin kolay satılması için “semiz” olması, yani yağlı olması lâzımdır. Yavan et, yağsız et makbul değildir. Gerçi ne türlü olursa olsun, Kasap Şevket’in eti birkaç saat içinde satılmış olur. Şöyle ki; haberi olanlar zaten kesip parçalarken kasabın yanındadırlar; en iyi kısımlarından alacaklarını alırlar. Geri kalan eti kasap herkesin nüfus sayısını, ödeme gücünü bildiği için, kendi takdirine göre taksim eder ve oğlu ile evlere gönderir. Para hiç önemli değildir; verirseniz alır; vermezseniz deftere yazar. İstanbul’a gittiğinde fırınları dolaşır, paraları tahsil eder.

Kış aylarının et ihtiyacı, Kasımda her ailenin bir besi ineği alarak ondan kıyma ve kavurma yapıp saklaması sûretiyle karşılanır. Kışlık kıymanın yapılması için havaların iyice serinlemesi, Kasımı beklemek, tüketiminin de Mayısa kadar bitirilmesi gerekir (Buz dolabının olmadığı dönemde). Kesilecek hayvanın semiz (yağlı) olması özellikle istenir. İneği yağsız çıkan komşusundan yağ takviyesi alır. Zira kıyma ve kavurmanın kış boyunca bozulmadan emniyetle saklanabilmesi, kaplarda basılıp dondurulması sırasında yağın üste çıkıp beyaz bir tabaka halinde donmak sûretiyle, kıymanın da hava almasını önleyerek bozulmamasında (serin yerde saklamak yanında) yardımcı olur.

Kıyma kavurma, iyi yemek yapmak kadar maharet ister. Künde üzerinde balta ile dövülerek yahut elle çevrilen et makinesi ile kıyılan kıymalar büyük pekmez tavalarında kavrulur. Tavaya koyulan kıyma kitlesini ateşte, suyunu saldığı dönemde, büyük kepçe şeklindeki tahta kaşıklarla devamlı karıştırarak, ezerek topaklar halinde olmaması, çözülmüş homojen bir duruma gelmesi sağlanır. Bu aşamadan önce tuz koymamak gerekir. Tuz eti sıktığı için bahis konusu işlemi zorlaştırır. Kıyma suyunu çektikten, kendini salıp kavrulma aşamasına gelirken tuzu ilave edilir ve devamlı karıştırmaya özen gösterilerek dip tutmasına engel olunur. Köpürerek kavrulmakta olan kıyma hafif kahverengi olup üstteki yağ tabakası göz göz delikler halinde köpürürken ateşten çekilir. Yaşlılar (babaannem) bu kıvamı çok iyi ayarlar. Zira tam kavrulmama, bozulma riski yaratır. Çok kavrulma yanma riski taşır. Ocaktan indirilen kıyma hemen (sıcakken) hazırlanmış kalaylı bakır tas, derin tabak, küçük boy sığ tencere gibi münasip kaplara tahta kaşıkla bastıra bastıra doldurulup (bu arada kıymanın üstüne yağın çıkması, kapatması sağlanır) soğumaya terkedilir. Ertesi gün, donmuş kıymalar, kondukları kaplar hafifçe ısıtılarak kaplardan çıkartılır; sepetlere koyulur ve serin bir odada asılarak saklanır. Genellikle kıyma esastır. Kavurma az yapılır. Aynı yol takip edilir.

Köyde bu anlatılanlar dışında et ihtiyacı zaman zaman horoz kesmek, ihtiyaçtan fazla tavukları kesmek, kaz, hindi kesmek sûretiyle karşılanır.

Köyün kasabı Şevket, kırmızı tombul, güleç yüzlü, şişman, hoşsohbet bir adamdı. Az konuşurdu, fakat her söylediğini tekrar ederek konuşmasını sürdürürdü. Bir Haziran günü, ikindi namazı sonrası cami şadırvanında sohbet edilirken hava birden karardı. Sağnak gelecek sanıldı; gelmedi. Fakat kararma hâli uzun süre devam etti. Aradan bir iki saat geçtikten sonra Şevket şöyle mırıldanıyordu: “Öğ, akşam oldu gibi olalı, epey oldu. Bu uşaklar (çobanları ve sığır güdenleri kastediyor) bugün bu akşamamın olmadığını bilememeli idiler. (Çünkü o zamanlar ne cep radyosu var, ne saatleri var) Akşam oldu sanmalı idiler, Allah Allah, ne devar geldi ne sığır geldi”. Bu kendi kendine söylemi duyan o zamanın çocukları (öğrencileri) bizler, gündüz vakti ne zaman hava kararsa, hemen “Akşam oldu gibi olalı epeyce oldu” tekerlemesini söyler, gülerdik.

Prof.Dr.Halil İbrahim Atay tarafından yazılmıştır.
Tümünü okumak için kitabı indirin

Akören İlkokul Öğrencileri 1930

admin — Thu, 29 Nov 2007 14:30:56 GMT

Akören İlkokul Öğrencileri 1930

Akören İlkokul Öğrencileri 1930
Gön : Mehmet Öztürk

Not : Fotoğrafı büyüterek tüm listeyi görebilirsiniz

Safranbolu Kartpostalı

admin — Tue, 30 Oct 2007 10:09:30 GMT

Safranbolu Kartpostalı

30-40'lardan Tarihi Safranbolu Kartpostalı
Gön : Mahmut Akyol

Akören İlkokul Öğrencileri

admin — Mon, 27 Aug 2007 07:55:20 GMT

Akören İlkokul Öğrencileri

Akören İlkokul Öğrencileri
Gön : Ertuğ Akyol

Okul

Köy ortasında köylünün kendisinin yaptırdığı bir ilkokul vardır. Bu okul hep üç sınıflı, tek öğretmenli olmuştur. Üç sınıfı bitirdikten sonra komşu köy Yörük köyündeki beş sınıflı ve beş öğretmenli yatılı bölge okuluna gitmişizdir. Bu okula Yörük köyünün kendi öğrencilerinden başka bizim Akveren köyünden, Sırçalı köyünden, Kadıbükü, Çerçen ve Kuzyaka köylerinden de öğrenciler gelirdi. Yatılı okula velîler kışlık odun getirir, mercimek, fasulye, nohut, soğan, un vs. aynî yardımda bulunurlardı. Öğretmenlerimizin hepsi öğretmen okulları mezunları idi. İçlerinden Saip Beyin sonradan, Ankara Dil-Tarih’te doçent olduğunu duymuştuk.

23 Nisanlarda okul, sınıflar o kadar güzel süslenir, öğrenciler, özellikle kızlar çeşitli renkli kropen kağıt elbiselerle o kadar güzel giyinirdi ki daha konuşmalar başlamadan, şiirler okunmadan heyecanı sabahtan başlardı. Öğretmenlerimizi çok sever, sayardık. Öğretmenlerden ikisinin (merhum Nezihe Hocahanım ile eşi Hilmi Bey hocamızın) Kastamonu Muallim Mektebinde babamın arkadaşlarından olduğunu sonradan öğrenmişimdir.[1]

Yörük köyü muhtarı Mustafa Bey de öğretmenler kadar sevilen, sayılan bir zâttı. Daima takım elbiseli, iskarpinli, tıraşlı, sarışın genç bir adamdı. Her gün okula gelir, okul ihtiyaçları ile ilgilenir, öğretmenlerle sohbet ederdi. 23 Nisan’da Cumhuriyet Bayramında müsamereler olurdu. Bu müsamerelerin provaları uzun sürerdi fakat sonuç çok başarılı olurdu. Bütün çoluk çocuk müsamere için okula gelir, büyük salonu tıklım tıklım doldururdu. Müsamere sonrası kalabalık, sanki İstanbul’da bir tiyatro yahut sinemanın boşalmasını andırırdı.

Beşinci sınıf erkek öğrencilerin hepsi (sınıfımızda başka kızlar da bulunmasına rağmen) Gökmen Hanife’ye âşıktı. Gökmenlerin Hanife’si ince yapılı, sarışın, hafif çilli, uzun örgü saçlı, güleç yüzlü güzel bir kızdı. Evleri köyün ortasında bakkal ve şekerci Şakir Usta’nın dükkânına karşı idi. Öğle paydosunda, akşam okul bitince akide şekeri almak için dükkâna koşanların bir amacı da gene Hanife’yi pencerede, evi önünde görmekti.

1950 yılı yaz döneminde, Ankara Yedeksubay Okulu’nda öğrenci iken, kısa bir süre izinli olarak köye gelmiştim. İkinci gün annem “Saimelere Gökmen Hanife gelmiş; görüşmek isterse gelsin diyorlar” dedi; gittim. O incecik Hanife şişman, iriyarı fakat hâlâ güzel bir kadın olmuş. Bir ziraat mühendisi ile evlenip İzmir’e yerleştiklerini, çocukları olduğunu söyledi.

Köyde ilkokulu bitirenlerden okumaya devam imkânı olanlar genellikle İstanbul’a giderdi. Benim çocukluğumda biz yeni neslin gıpta ile baktığı, kendisine örnek aldığı, yüksek öğrenim görmüş köylülerimiz şunlardı:

1935 yılında, Atatürk’ün Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne Edirne milletvekili olarak aldığı ilk kadın milletvekillerinden biri olan dahiliye mütehassısı Dr. Fatma Şakir Memik ki uzun zaman milletvekili idi. Parti genel sekreterliği de (CHP) yaptı. Çok çalışkan, dürüst, vatansever bir hanımefendi idi. Her yaz 20 gün izinli olarak sözde istirahat için köye gelir, Safranbolu-Zonguldak seçmeninden değil, Edirne seçmeninden oy almasına rağmen, 20 gün sabahtan akşama kadar çevre köylerden akın akın gelen hastalara bakardı.

Vali Nail Memik, Siyasal Bilgiler Okulunu bitirdikten sonra çeşitli ilçelerde kaymakamlık yaptıktan sonra Kırklareli, Siirt valiliklerini müteakiben merkez valisi oldu. Çok çalışkan, vatansever, nazik bir insandı. Aynı zamanda şair ve yazardı.

Dr. Muharrem Şişman dahiliye uzmanı idi. İstanbul Üniversitesi'nden mezun olmuş, Büyükada’da uzman olmuş, Denizcilik Hastanesinde çalışmış, Karabük’te muayenehane açmıştır. İstanbul’da ve köyde köylümüze çok hizmet etmiştir.[2]

Hakim Muhsin Çekiç, Eskişehir İcra Tetkik Hâkimi, Adalet Komisyonu Başkanlığı yaptı.[3]

Mehmet Çekiç (Muhsin Çekiç’in ikiz kardeşi) İstanbul Yüksek Ticaret Okulu mezunu. Karabük’te serbest muhasebeci bürosu vardı.[4]

Kemal Buyurur. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi mezunu. Malî müşavirlik bürosu vardı. Köylümüz işçilerini sosyal sigortaya kayıt yaptırmaları için devamlı teşvik etmiş, yol göstermiş, yardımcı olmuştur.

70 sene evvel bize örnek olan köyümüz okumuşları, bugün hepsi ebediyete intikal eden bu muhterem kişilerdi. Allah rahmet eylesin.

Sonra yüksek öğrenim görenlerin sayısı süratle arttı; tahmin ederim son yıllarda bu sayı 150’yi bulmuştur.

Prof.Dr.Halil İbrahim Atay tarafından yazılmıştır.
Tümünü okumak için kitabı indirin

Akören Köyü, Tarihi Fotoğraflar

Kalaycı Ali Amca ve Torunu Ahmet

1990 Akoren'de Hayvancılığın Son Demleri

1990 Kayadibinden Çekilmiş Akören Köyü

1990 Kayadan Çekilmiş Akören Köyü

Aşağı Mahalle

Hocagilin Evi 1973

Yoruklu Efe'nin (Yoruklu Coban Efe) Eymur'deki eylek yeri

Yacı Değirmeni

Yukarık&amp;#246;yden Mustafa

Tarihi Safranbolu Akören Köyü

Ezzacıgilin Evi

Faika (Fayka)

Tarihi Safranbolu Akören Köyü

Çoban Akif

Akören İlkokul Öğrencileri 1930

Safranbolu Kartpostalı

Akören İlkokul Öğrencileri

Yukarıköyden Mustafa